01.01.06 Hanx.net Stephen Simmons - Drink Ring Jesus Gitaar, mondharmonica en een stem. Dat zijn de ingrediënten die Stephen Simmons gebruikt op zijn nieuwe cd Drink Ring Jesus. Het is gevaarlijk wat hij doet, want met een niet passende stem of matig gitaarspel val je als singer-songwriter meteen door de mand. Zo niet Simmons, die dus wel prima overweg kan met zijn houten gitaar en die beschikt over een stem die gruizig en tevens een beetje hees klinkt, passend bij de folkcountry die hij in zijn eentje vertolkt. Een maartje is zijn beperkte stembereik: in de hogere regionen gaat hij zwabberen. Simmons heeft in Jezus zijn vriend gevonden, het is de rode draad door zijn werk. Niettemin moet ook hij demonen bevechten, zoals op het veelzeggende prijsliedje Devil´s Work Is Never Done, een muzikaal onderonsje met de duivel. Ook Cryin´Elvis is zo´n mijmermoment, evenals het met zonden doorspekte Dante´s Blues No. 7 en You Give Us, waarop de storyteller zingt: "Been having problems with my soul. Four way stops I don't know which way to go.So I go down the trail halfway and turn back/End up nowhere always lost in my tracks". Puur donker is Drink Ring Jesus beslist niet. Ingegeven door zijn geloof biedt Simmons hoop, horen we op Next Stop Redemption: "So come on all aboard all you sinners. This train is leaving the station. We may be in Hell tonight, but this journey has only just begun. You can leave the things you want behind. We can all start a new in that station on high. This train is headed for your salvation, next stop redemption." Luisterplaatje voor sinners als ons. – Bart Ebisch 01.01.05 Hanx.net Stephen Simmons - Last Call De getekende cd-cover doet aan de hoesjes van de laatste cd’s van Steve Earle denken en dat doet de muziek op Last Call eigenlijk ook. Zonder het venijn, zonder de drang en zonder de wil om wat te willen veranderen. Dit betekent overigens niet dat Last Call een slechte plaat is, helemaal niet zelfs.Voor Earle’s dadendrang krijgen we Simmons’ “strijd” met zijn religieuze opvoeding. Het titelnummer (over de geneugten van de grote stad) is een heerlijke scheurpartij maar Simmons is op zijn best als hij het mid-tempo doet, net zoals bijvoorbeeld The Bottle Rockets dat ook hebben. In lekkere cadans langs alle ellende of langs alle vraagstukken. County Lines is superieur, Betty I’m Married meer dan prettig. In Loserville is hij waarschijnlijk de buurman van Chris Knight. Springsteen is zeker ook van invloed geweest op Simmons. Ik vind 16 nummers veel lang (10 nummers per cd is meer dan genoeg) maar je kunt ook zeggen dat je met meer dan 70 minuten mooie muziek waar voor je geld krijgt. – Patrick Donders