10.29.04 Bogdike Stephen Simmons – Last Call Locke Creek Records Door het onvolprezen Belgische Roots Town kwam ik op het spoor van Stephen Simmons. Geboren in Woodbury, Tennessee en christelijk opgevoed in een doorsnee gezin (moeder onderwijzeres / vader fabrieksarbeider) heeft hij met zijn debuutplaat “Last Call” een dijk van een plaat afgeleverd. Eerder bracht hij een EP uit “Stephen Simmons Live: Five Song Sampler”, maar “Last Call” is zijn echt debuut. De plaat is met gerenommeerde sessiemuzikanten opgenomen in Nashville en laat een mix horen van ingetogen americana, afgewisseld met meer stevige rootsrock. Namen van Rod Picott, Steve Earle, Bruce Springsteen, Jackson Browne en Ryan Adams schieten met te binnen als er al vergelijkingen gemaakt moeten worden. Zelf noemt hij The Faces en Gordon Lightfoot hierbij. De muziek en de teksten laten een muzikant horen die worstelt met zijn (christelijk) verleden. In zijn biografie staat het zo omschreven: ‘The songs on his new album “Last Call”, tell stories of country’s life dark side and serve to remind listeners how it feels to stand at the intersection of piety and sin” oftewel komen de vrome lessen van huis overeen met de rauwe werkelijkheid. Het eerste gedeelte van de plaat is meer alt. countryrock gericht (“Country Lines”, “Last Call”, Betty I’m Married”), het tweede gedeelte kenmerkt zich door een meer ingetogen, akoestische benadering. Producer was Eric Fritsch o.a. bekend van  Scott Miller en gelouterde Nashville sessiemuzikanten zoals guitarist Kenny Vaughn, bassist Dave Jacques, drummer Paul Griffith en cellist David Henry zorgen voor de muzikale omlijsting. Al na de eerste luisterbeurt was ik overtuigd van de klasse van Stephen Simmons en die indruk is alleen maar heftiger geworden. Zonder twijfel heb ik “Last Call” bovenaan het favoriete lijstje voor de Americanachart van deze maand gezet. Deze plaat verdient een brede waardering bij de rootsliefhebbers. – Thomas Kaldijk