11.13.07 Alt Country NL (The Netherlands) Stephen Simmons | Something In Between Something In Between (Rounder Europe/Munich) is alweer de derde cd van de jonge singer-songwriter uit Nashville. Alhoewel jong, relatief dan hè. In ieder geval jong genoeg om vele, vele voorbeelden te hebben, waarvan ik van de senioren Clark en Van Zandt noem en van de iets minder oudere Earle. Stephen Simmons <http://www.stephensimmonsmusic.com/> heeft onderdak gevonden bij een Nederlands label, maar dat heeft hem er niet van weerhouden Something In Between op te nemen in de befaamde House Of David Studios in zijn hometown. Het is een zeer ambitieus album. Allereerst is er de prachtige, warme sound waarin instrumenten en stem heel goed tot hun recht komen. Voorts worden de instrumenten bespeeld door een kwantitatief, maar ook kwalitatief indrukwekkende band. Naast Simmons’ sidekick, de multi-instrumentalist Richard McLaurin, moeten ook David Briggs (piano, orgel, Wurlitzer) en Al Perkins (pedal steel) beslist genoemd worden. Beider instrumenten zijn prominent in het geluidsbeeld opgenomen. Dan zijn er natuurlijk nog de composities van Simmons. Aanvankelijk vond ik ze vlak en weinigzeggend, maar na wat luisterbeurten springen er, moet ik zeggen, een fiks aantal positief uit. New Scratches met gierende slide en rollend orgel is een lekker countryrocknummer, evenals Long Road. Mooi aangeklede ballads zijn er ook in de vorm van We’ll See en afsluiter All The Time I’ve Got. Maar voor mij is het hoogtepunt de schitterende tranentrekker – mede dankzij de melodramatische strijkers – Cloudy In L.A. Een erg fraaie compositie, en dito uitvoering. Verder klinkt Simmons’ stem als van knoestig hout en twangen de gitaren er lustig op los. Something In Between is gewoon klassieke countryrock, en wellicht Stephen Simmons’ klassieke album. – Wiebren Rijkeboer 09.30.04 Alt Country NL (The Netherlands) Stephen Simmons | Last Call Meestal bekruipt mij een wat onbehaaglijk gevoel als ik iemand God ‘hoor’ danken, en dat heeft geenszins met een gebrek aan respect te maken. Toen ik de inlay van Stephen Simmons eerste volledigd cd Last Call (Locke Creek Records) las, bekropen me dan ook de nodige kriebels. Hij dankt in eerste instantie God, om vervolgens - onder anderen - ook zijn vader, een fabrieksarbeider, in zijn dankbetuigingen te betrekken. Van pa zegt Simmons het verhalen vertellen geleerd te hebben. En het moet gezegd: Last Call bevestigt al na twee luisterbeurten in ieder geval de echtheid en waarde van dit laatste feit. Zelfs in die mate dat ook zijn dank aan ‘hierboven’ waarheidsgetrouw overkomt. Last Call is dus een cd met de nodige religieuze uitingen en tintjes. Echter, de in Woodbury, TN opgegroeide en inmiddels in Nashville woonachtige Simmons weet ook andere ‘waarheden’ in zijn verhalen te verwerken; hij weet derhalve voldoende tegenwicht op te werpen. Met hulp van onder anderen Kevin Vaughn (gitaar), Dave Jacques (bass) en David Henry (cello) is Last Call dan ook een goed verteerbaar werkstuk geworden. Op een bepaalde manier hinkend op twee gedachten, of zoals Simmons het zelf stelt: ‘On the one hand, I was exposed to small community religious life, but on the other, I was exposed to my wild-ass relatives’. De zestien tracks tellende cd geven hier zeker blijk van. Na de fraaie opener The Good Life, over materialisme, is de titeltrack een van de nummers die het geloof aan de kaak stelt: ‘Thirsty for sin, but yearning for knowledge’. Wat volgt zijn zonder uitzondering goede staaltjes songwriting; ‘mooie’ verhalen met nogal wat twijfel, spijt en schuldgevoelens. Nummertje zes, Loserville, een song over hoe verveling en baldadigheid een foute wending kunnen nemen, is slechts een van de vele voorbeelden hiervan. Waar Gordon Lightfoot en the Small Faces als ijkpunt worden genoemd, hoor ik met name Steve Earle soms in Simmons werk door, en dan vooral qua stem (Loserville, Sweet Salvation). Slotconclusie is dat ik zeker niet bekeerd ben tot, doch wel behoorlijk onder de indruk ben geraakt van. Zonder enige vorm van twijfel of schuldgevoel plaats ik dan ook vier paarden in de kop. Een aanrader. (Leo Kattestaart) Last Call is verkrijgbaar bij diverse webwinkels en op de website van Stephen Simmons.