The Big Show

 

 

The Big Show

Stephen Simmons: The Big Show

****
Blue Rose, Vertrieb: Hoanzl

Stephen Simmons ist einer jener Musiker, die gewöhnlich nur in ausgewiesenen Roots Music Fachmagazinen wie No Depression Erwähnung finden.

AUSTRIA: (2011)

http://www.oneworld.at/start.asp?ID=246292

Simmons lebt nun schon seit einigen Jahren in East Nashville und gilt dort als Bestandteil der nicht Mainstream produzierenden, aktiven Alt. Americana- Szene. 10 Jahre sind seit der Veröffentlichung seines Debütalbums The Superstore vergangen. The Big Show ist nun sein sechstes Werk. Produziert wurde das Album im Verein mit dem lang gedienten Musiker und Produzenten Eric Fritsch, der auch schon mit Sheryl Crow und Scott Miller gearbeitet hat. Der auf einer CD zur Verfügung stehende Platz wurde mit über 73 Minuten gut ausgeschöpft. 20 Tracks, davon 17 Songs und 3 Spoken Word, die eher als Überleitungen zu verstehen sind. Simmons zwängt sich hier in kein musikalisches Korsett. Reine Solostücke sind zu hören, er mit seiner Stimme, Gitarre und gelegentlichem Harmonika- Einsatz ganz klassisch. Dazu gesellen sich Folk- Rock mit Band und auch immer wieder eine Portion Country. Der Titel des Albums bezieht sich auf den Song „The Circus“: „Baby take me down to the Circus, sometime when it´s in town. Show me all around the Big Show“. Aber die große Show, irgendetwas Pompöses wird hier eben gar nicht geboten. Es ist weitgehend unspektakuläre, bodenständige Musik, die sich erst allmählich erschließt und nach und nach entfaltet. Kommerzieller Erfolg scheint hier Nebensache zu sein und das macht das Ganze dann eben auch gleich so sympathisch.

Autor: Werner Leiss

 

Musik-Boulevard KW – Hans Kraus  18. Februar 2012

http://www.boulevard-weinstrasse.de/kw082012/flash/14.html

Stephen Simmons,  “The Big Show”   Blue Rose Records

Beim deutschen Label „Blue Rose Records“ kommen Freunde uramerikanischer Musik, gemeint sind Roots Rock und Alternative Country, bereits seit 17 Jahren voll auf ihre Kosten. Mit Stephen Simmons hat die Firma mit Sitz im baden-württembergischen Abstatt jetzt einen weiteren Künstler aus der Americana-Ecke verpflichtet, der nicht nur mit markanter Stimme und gefühlvoll gespielter Gitarre zu überzeugen weiß, sondern auch mit Kompositionen auf sich aufmerksam macht, die durchaus Erinnerungen an legendäre Meister des Fachs, wie Kris Kristofferson und Townes Van Zandt wach werden lassen. Simmons ist aber längst kein Neuling mehr in der Szene. Fünf Longplayer hat er bisher bereits über eine holländische Plattenfirma veröffentlicht. Seine sechste, aktuelle Scheibe, die erste für „Blue Rose“, ist ein Konzeptalbum, das den Titel „The Big Show“ trägt und, in zwanzig ausschließlich von ihm geschriebenen Stücken und Song verbindenden Statements, die Träume und Gefühle eines Clowns der mit seinem Zirkus durch die Lande zieht, beschreibt. Und da in jedem von uns in irgendeiner Form ein Clown steckt, fällt es nicht schwer die Aussagen der Texte und Melodien zu verstehen und nachzuvollziehen. Simmons beweist sich als sensibler Singer/Songwriter, der Lieder im Stile von „I´m Late“ oder „Heart Trouble“, mit Gitarre und Mundharmonika nur spartanisch instrumentiert vorträgt, oder sich, wie im Stück „C´mon World“, gegenteilig auch schon mal als mächtig aufgedrehter Countryrocker zeigt. Dazu lässt sich der in Nashville lebende US-Amerikaner von einer hochkarätig besetzten Band unterstützen, die sich u. a. aus Musikern aus dem Umfeld der „Jayhawks“ oder des singenden Schauspielers Kevin Costner zusammensetzt. Ein Höhepunkt der Scheibe ist das fast zehnminütige „Revelations No. 34“, das sich aus einem entspannten Rhythmus heraus zu einem atmosphärischen Midtempo-Rocker entwickelt, bei dem Simmons stimmlich sogar ab und zu Ähnlichkeiten mit „Boss“ Bruce Springsteen aufweist. Die CD „The Big Show“ ist in ihrer unterschiedlichen Aufmachung zu einer Ansammlung von musikalisch umgesetzten Gefühlen geworden, und dementsprechend geeignet, sowohl am Stück als auch in einzelne Lieder unterteilt gehört zu werden, wobei sie, egal wie, mit jeder Note mitten in Herz und Seele  trifft.

Die nächste Band, wieder aus dem „Blue Rose“-Stall, lädt ihre Zuhörer ein zu einer musikalischen Reise in die Vergangenheit, Ende der 1960er/Anfang 1970er  Jahre. Gruppen wie „The Band“ waren damals mit Klassikern wie „The Weight“ oder „Up On Cripple Creek“ weltweit angesagt und sorgten für Begeisterung unter ihren Zuhörern, die vom surrealen „Summer of love“ genug hatten und sich wieder mehr auf ihre irdischen Wurzeln besannen. Als musiklaische Reiseleiter bei diesem Nostalgietrip fungieren die Mitglieder des texanischen Sextetts „Deadman“, bestehend aus Leadsänger, Songschreiber und Rhythmusgitarrist Steven Collins, Akustikgitarrist Kevin McCollough, Leadgitarrist Jacob Hildebrand, Hammond B3-Organist Matthew Mollica, Bassist Lonnie Trevino Jr., und Schlagzeuger Kyle Schneider. Ihr Album heißt „Take Your Mat And Walk“ und klingt tatsächlich so, als wäre es als Soundtrack für ein Roadmovie à la „Easy Rider“ aufgenommen worden. Beim Hören glaubt man sich irgendwie in die schier unendliche Weite und ländliche Ruhe des amerikanischen Kontinents versetzt, die nur ab und zu vom Brummen der Motoren klappriger Greyhound-Busse durchdrungen wird, die an riesigen Rinderherden vorbeifahren, welche entlang der Highways friedlich grasen. Rau und ungeschliffen kommen die Songs von „Deadman“ rüber, an keiner Stelle lassen sich auch nur die geringsten Spuren des in Amerika oft übertriebenen Hangs Stücke überzuproduzieren oder zu glatt zu bügeln, entdecken. Und trotzdem sind alle zehn auf dem Album enthaltenen Songs von beinahe übernatürlicher Schönheit geprägt. Ein ganz besonderes Sahnehäubchen stellt das beinahe hitverdächtige „Till The Morning Comes“ dar, was die Qualität der restlichen Titel aber in keiner Weise schmälern soll.

 

NINE BULLETS.NET   December 26, 2011

http://ninebullets.net/archives/runes-top-13-musical-reasons-2011-was-a-good-year

Stephen Simmons – “The Big Show”

I’ve been heavily focused on lyrics this year, and Stephen Simmons brings some of the best into the mix. He writes about life in a way that really tells you he’s lived it himself, and this is really something that deserves an audience.

Eck’s Jaarlijstje 2011 (Netherlands) Top 15 2011 List  – December 16, 2011

http://biebloghengelo.blogspot.com/2011/12/ecks-jaarlijstje-2011.html

6. Stephen Simmons – The Big Show
“The Big Show” is weer een erg overtuigende plaat geworden. Een plaat waarop Stephen Simmons wederom overtuigt met de ene na de andere prachtsong. Muziek die wel wat heeft van Steve Earle en Townes van Zandt, heeft Simmons toch ook een duidelijk eigen geluid, al is het maar dankzij zijn rauwe doorleefde strot en zuiderlijke tongval. Een geluid dat op “The Big Show” omwille van de sobere instrumentatie een stuk beter klinkt dan op zijn voorgangers en dat komt de kwaliteit van “The Big Show” zeer ten goede. Iedereen die bij de vorige platen van Stephen Simmons nog twijfelde, zal na beluistering concluderen dat Simmons definitief moet worden geschaard onder de betere singer-songwriters van het moment.(..) Het wachten op dit nieuwe album wordt wel degelijk beloond met een prachtplaat vol mooie sterke maar toch eenvoudige pure liedjes waarvoor Stephen nu al een zevental jaren bekend staat. Teksten vrijwel allen van Stephen’s hand variëren in onderwerp, maar gaan veelal over allerdaagse dingen. Maar “The Big Show” is vooral een conceptenalbum over het leven van een clown met zijn rondtrekkende circus. Het behandelt het onderzoek naar liefde, de betekenis van het leven, de droom van erkenning en het sterke verlangen om rond te zwerven zover van huis alsook alle grote thema’s van het kleine stadsleven tussen het gelach van het publiek en de eenzame nacht. Aldus, verwijst “The Big Show” niet alleen naar de korte tijd onder de spot lights maar dient zijn visie als metafoor voor het leven zelf. Wederom verplichte kost voor de americana liefhebber!”
rootstime.be

Topp 50 – Musikkåret 2011 oppsummert.

(Norway) December 13, 2011

http://www.musikkbloggen.no/2011/12/musikkaret-2011-oppsummert/

16. Stephen Simmons – The Big Show

Oi oi oi! OI OI OI for en plate! Det er så mange sterke plater inne blant de 20 beste i år, at det egentlig blir feil å gi dem en tallplassering. Stephen Simmons leverer gode tekster og fantastiske låter, og et helstøpt produkt som virkelig fortjener å bli lyttet til.

Dette er virkelig “The BIG Show”, og byr på tekster og små historier som verden, livet, universet og alt som ligger i mellom.

KjøpSpotify

Stephen Simmons brings ‘The Big Show’ home to Nashville

By Nicole Keiper on November 16, 2011

http://artnownashville.com/nashville-music-news-and-reviews/roots-music-reviews-in-nashville/stephen-simmons-brings-‘the-big-show’-home-to-nashville/

It’s certainly not a new trend, independent artists turning to crowd-funding hubs like Kickstarter to seed the creation of new albums. But we’re settled into the process enough now that the fans who ponied up are seeing the fruits of their donations in a steady march – in 2011, Kickstarter probably facilitated the production of more LPs than your bigger record labels.

 Count Nashvillian Stephen Simmons’ latest, The Big Show, among those fruits. Fans kicked in for a modest $5,000 recording budget by the summer of last year; this July, Atlanta’s Lower 40 Records issued the set in the States, German label Blue Rose Records shipping it to European fans in August. In between, Simmons – who plays a hometown show on Thursday – tapped a team of skilled Nashville players and friends (drummer Paul Griffith, bassist Dave Jacques, keyboardist Jen Gunderman, many others) and locked down in Eric Fritsch’s Eastwood Studios to take what was Kickstarted through to completion.

The process sounds like a do-it-yourself success story – an independent roots-rock singer-songwriter turns to the folks his music has moved, makes the artistic statement he intended, sees it off into the world. Funny, then, that the album beams so much downtrodden struggle.

“I’m singin’ each night for my supper, folks ask me how I’m doin’ and they can’t tell/ So I stretch the truth ’til it sounds just right, but my stomach tells me things ain’t goin’ too well,” Simmons sings in “Empty Belly Blues No. 32,” a lilting fingerpicked folk tune that smirks a little, aches a lot.

Standout track “Shine” finds its hurt in the wake of a fickle heart’s path: “Why should I be surprised that my shine, it caught your eye?/ I knew that you would put me down in time, when I no longer shine,” Simmons sings over a lush backdrop of keys and steel and harmonica.

 

“Bars on Woodland,” a local’s lament, shows Simmons at his most gentle and mournful: “It’s come here so quickly, 30 years old/ A life full of something just nothing to show,” he sings, piano chords pressing and holding, heavy with hurt.

Some of The Big Show‘s sentiments of struggle come through a little louder. “C’Mon World” takes confusion and ache and buts it up against adrenalized musicality: “Trouble be gone and trouble be damned, I’m just down tonight, I ain’t ashamed of myself,” Simmons sings during the tune’s highly hooky chorus, riding against Matt Crouse’s insistent open hi-hat smashes. “Just What I Got” brings a Springsteen-esque brand of heart-forward, everyguy rock focused on heartbreak, purposeful hangovers and the scars that come with both.

Bits of lyrical optimism pop up too – over the gently brushed shuffle of “By My Side,” Simmons and Wendy Newcomer harmonize: “I’m still too young to give up on love so pure, but I’m much too old to believe that anything is sure.” It might not soundtrack too many weddings’ first dances, but it gives a sense of someone who’s taken punches and bears the bruises to prove it, but isn’t intent on staying down for the count.

Some of Simmons’ most pronounced lyrical bruises come through in The Big Show‘s spoken tracks. “I was born with a mind that’s worried permanent wrinkles in my brow, anxiously fretting unchangeable things, leaving me with this permanent scowl,” he says in “Born With a Mind,” low and slow while faders-down blues licks squawk and squall far in the background. In “Dangerous Days for Dreamers,” an almost inaudible, foreboding sonic wash backs up equally foreboding lines: “These are dangerous days for dreamers,” Simmons says, “and rather cautious ones even for the schemers. Dangerous for passion, for beautiful things, dangerous for love, for art, for dreams.”

These are dangerous days, true enough. But they’re days of fresh and exhilarating opportunity and human connectivity, too, as The Big Show‘s fan-propelled genesis attests.

 

The Long Journey anno 2011: Nov 2011  (Italy)

http://www.bcmai.it/tlj/recensione.asp?IDDisco=2899&IDRecensione=2946

di Remo Ricaldone

Quinto album per il musicista di Woodsbury, Tennessee, le cui influenze primarie lo collocano tra la canzone d’autore di ispirazione folk e certa americana, sempre e comunque con un suono dalle tinte delicate ed introspettive. Certamente John Prine e i Jayhawks sono dei riferimenti importanti per Stephen Simmons e non è un caso se in questo lavoro intitolato The Big Show appaiono il chitarrista Jason Wilber e il bassista Dave Jacques, membri fissi della band del cantautore di Maywood, Illinois, da una parte e la tastierista Jen Gunderman del gruppo guidato da Mark Olson e Gary Louris dall’altra. Tra questi due estremi stanno le diciassette canzoni che compongono l’album, melodicamente interessanti e sempre più che gradevoli.
I’m Late, Empty Belly Blues No.32, Heart Trouble, Kool In Nashville, Hadley’s End impreziosita da un steel molto evocativa e sorretta da soffici percussioni, I Am Not e Spinner Of Tales rappresentano le radici folkie di Stephen Simmons in cui si rispecchiano generazioni di singer songwriters da ogni angolo degli States. Il suo bel pickin’ chitarristico e una voce decisamente piacevole e compiuta contribuiscono a rendere questi brani preziosi. Talvolta le atmosfere si fanno leggermente più elettriche e sostanziose, si affaccia l’amore per certo alternative country di matrice rurale che si accosta con gusto e lirismo ai momenti più acustici. Parchcorn Falls, Spark, C’Mon World, Just What I Got e Bars On Woodland sono i momenti più frizzanti e scorrevoli, sicuramente i più radio-friendly e attraenti.
L’unico leggero neo può essere rappresentato da una lunghezza complessiva che ne smorza talvolta i toni, piccolo peccato veniale che comunque non toglie valore ad un’opera che mi sento di consigliare per onestà e genuinità.

 

NASHVILLE SCENE: July 15, 2011

http://www.nashvillescene.com/nashville/stephen-simmons-album-release-show/Event?oid=2562077

Long before Stephen Simmons ever got to town, Kris Kristofferson was here enduring a lack of luxury for the sake of his literate, songwriterly art, then ruminating about the experience in songs like “To Beat the Devil.” Simmons’ new 20-song album on the subject — The Big Show, released in partnership with the Georgia-based indie Lower 40 Records — musters similar power, nailing the unglamorous details with humor and intelligence and going one better. A hard-working, underappreciated, alternately finger-picking and roots-rocking singer-songwriter, Simmons makes use of an impressive array of imagery (“The Circus”) and portraiture (“Kool in Nashville,” one of several songs populated with characters from the local hipster musician hierarchy) to get at the rub between romanticism, reality and creative drive. It’s quite the achievement, and one that’s bound to hit home in these parts.

— Jewly Hight

SONGS ILLIONOIS: Music Blog

http://www.songsillinois.net/2011/05/stephen-simmons-the-big-show-july-19/

This is my fourth post about Nashville based singer-songwriter Stephen Simmons. It seems I am single-handedly trying to make him a household name in the americana world (here, here, here). From my perspective he’s got all the elements needed: a rich baritone voice, stellar songwriting, and excellent musicianship (bandmembers include folks who play with The Jayhawks, John Prine, kd lang etc etc). The Big Show is Stephen’s sixth release and is due out on July 19 but can be purchased now through Bandcamp here or at a show.

“Spark” is another story of life on the road from a true road tested troubadour. It’s more than that though, it’s also about the search for love on the road.

 

No Deal Music: (Norway) søndag 27. november 2011

Stephen Simmons – The Big Show

Av Jan Eiesland kl. 14:42 0 comments og 0 reactions

Dersom du er en av de som er begeistret for historiefortellende musikk innen country/singer-songwriter sjangeren, er dette et av albumene man bør få med seg i 2011. Det er en vidunderlig trip innen singer/songwriter kunsten Stephen Simmons fra Tennessee tar oss med på sitt sjette album, The Big Show. Simmons er fra før dette året helt ukjent for meg, jeg kan ikke en gang huske å ha lest navnet hans ett eneste sted tidliger. Jeg mener jeg las om dette albumet på den amerikanske musikkbloggen Songs:Illinois først og jeg vet at jeg deretter fant den på Spotify, lagret den i en spilleliste og så glemte jeg hele greia. Det gikk sikkert et par måneder og så fikk jeg en e-post med spørsmål om jeg kunne tenke meg å lytte til noen cd’er og deriblant var albumet til Stephen Simmons. I tiden som har gått etter at jeg første gangen hørte om Stephen Simmons har han rukket å være på norgesturne og Rune Letrud i Musikkbloggen.no har skrevet en strålende anmeldelse av dette helt spesielle albumet som garantert vil stå igjen som et av årets aller beste innen singer/songwriter bransjen.

Stephen Simmons er en rett og slett en glitrende låtskriver og ikke minst en strålende artist, når man hører Simmons synge og spille vandrer i hvert fall mine tanker til kjente artister som Kevin Welch, Dwight Yoakam og Justin Townes Earle. Simmons er en singer/songwriter med et stort talent for melodisnekring, de fleste av låtene er melankolske og varme og har en deilig harmonisk countryfeel, samtidig så finnes det noen up-tempo låter som kan minne om god gammel vintage Steve Earle til tider, bare hør på sanger som “Just What I Got” og “C’mon World”.

Tekstene til Simmons omhandler store og små spørsmål rundt det å leve og det livet vi lever nokså ukritisk til tider. Det handler om frykt for å bli forlatt, frykten som oppstår etter man er forlatt, gleden ved å bli anerkjent, gleden ved å være mett, gleden ved å elske og generelt handler det altså om hvordan vi mennesker takler både mørke og lyse sider ved dette livet på jorden.

Bildet hentet fra stephensimmonsmusic.com

The Big Show er et stort album, hele tyve spor, riktignok er tre av dem kun tale, men sytten spor av høy musikalsk kvalitet er et stort album. Simmons er en artist som har mye på hjertet og da blir det vel ofte slik. De siste syv årene har mannen gitt ut hele syv studioalbum og et livealbum, så produktiviteten er det ingen ting i veien med, ei heller kvaliteten. Jeg har kost meg med denne platen lenge og mye i høst og den anbefales på det varmeste.

Albumet kan du altså kjøpe og laste ned via hjemmesiden til Simmons , der du også kan kjøpe flere av de andre albumene til Simmons. Du kan høre deler av “The Big Show” i spilleren under eller hele albumet på Spotify.

 http://www.nodealmusic.com/2011/11/stephen-simmons-big-show.html

 

FIRDAPOSTEN (Norway)  11.28.2011

STEPHEN SIMMONS “The Big Show”

Stephen Simmons er ein av etter kvart mange som har nytta Kickstarter til å finansiere ei plate. Og det er jo http://www.firdaposten.no/platearbeidaren/article5826406.ece å ha http://www.firdaposten.no/platearbeidaren/article5826406.ece økonomiske på plass før ein gir ut plata. I Europa har han fått tyske Blue Rose Records til å gi ut plata. Og samstundes blitt kollega med mellom anna Steve Earle, John Hiatt, Kris Kristofferson, Alejandro Escovedo og Dwight Yoakam. Alle artistar som ikkje ligg så langt unna det Simmons driv med. Med andre ord country- og blues-inspirert rock. Med fokus på gode låtar. Og faktisk nokre dikt innimellom. Ei fantastisk fin plate.

http://www.firdaposten.no/platearbeidaren/article5826406.ece

 

ROOTSTIME: (Belgium)  9.7.2011

“The Big Show” is al weer de nieuwste plaat van de uit Nashville afkomstige singer/songwriter Stephen Simmons. De vorige cd’s “Last Call”, “Drink Ring Jesus”, “Something In Between”, “The Blame’s On U.S.” en “Girls” wisten met name op de verschillende Americana-sites, waaronder ook deze site, de nodige lof te oogsten en ook “The Big Show” is weer een erg overtuigende plaat geworden. Een plaat waarop Stephen Simmons wederom overtuigt met de ene na de andere prachtsong. Muziek die wel wat heeft van Steve Earle en Townes van Zandt, heeft Simmons toch ook een duidelijk eigen geluid, al is het maar dankzij zijn rauwe doorleefde strot en zuiderlijke tongval. Een geluid dat op “The Big Show” omwille van de sobere instrumentatie een stuk beter klinkt dan op zijn voorgangers en dat komt de kwaliteit van “The Big Show” zeer ten goede. Iedereen die bij de vorige platen van Stephen Simmons nog twijfelde, zal na beluistering concluderen dat Simmons definitief moet worden geschaard onder de betere singer-songwriters van het moment.

Opgegroeid in een zwaar religieus plattelandsdorpje in Tennessee als zoon van een lerares en een fabrieksarbeider, trok deze smalltownboy al snel naar het grote Nashville. Zijn conservatief christelijke opvoeding en de lokroep naar het leven van de nachtuilen, drankorgels en andere zondaars zijn tekstueel gezien zijn grootste bron van inspiratie. Waar zijn eerste albums meer een worsteling waren met de waarden van de bijbel focust Simmons op het album “Girls” uit 2009 meer op het thema relaties dan op het thema geloof. Simmons is duidelijk ontgoocheld door wat hij na zijn beschermde jeugd aantrof in de ‘echte’ wereld, maar gelukkig voor hem weet hij al die ontluisterende ervaringen te vertalen in prachtige countryliedjes. Muzikaal gezien is Simmons ondanks zijn zwaarmoedige gepeins allerminst een alternatieve neo-folkie, maar zit hij veel meer op dezelfde lijn als de reeds vermelde grootheden Steve Earle en Townes Van Zandt. En dat maakt zijn geweeklaag een stuk lichter te verteren. Vaak (en niet geheel ten onrechte) komt dan ook de naam Steve Earle op als het over de CDs van Stephen gaat. Toegegeven: hij is wat ingetogener dan meester Earle, maar de liedjes blijven boeien, zo ook op zijn nieuwste album waar hij ons in zijn greep houd met maar liefst 20 composities, in zijn bekende Americana stijl, een wereld tussen folk, alt. country en country rock. In ieder geval, een indrukwekkende reeks van beelden (“The Circus”) en portretten (“Kool in Nashville”) waarbij de romantiek en de realiteit voortdurend aan bod komen.

 

Het wachten op dit nieuwe album wordt wel degelijk beloond met een prachtplaat vol mooie sterke maar toch eenvoudige pure liedjes waarvoor Stephen nu al een zevental jaren bekend staat. Teksten vrijwel allen van Stephen’s hand variëren in onderwerp, maar gaan veelal over allerdaagse dingen. Maar “The Big Show” is vooral een conceptenalbum over het leven van een clown met zijn rondtrekkende circus. Het behandelt het onderzoek naar liefde, de betekenis van het leven, de droom van erkenning en het sterke verlangen om rond te zwerven zover van huis alsook alle grote thema’s van het kleine stadsleven tussen het gelach van het publiek en de eenzame nacht. Aldus, verwijst “The Big Show” niet alleen naar de korte tijd onder de spot lights maar dient zijn visie als metafoor voor het leven zelf. Meestal wordt onze troubadour in zijn songs begeleid door bekende, professionele studiomusici in een analoge productie van Eric Fritsch die er reeds bij is sinds zijn debuut, het album “Last Call” uit 2004. Fritsch is niet alleen een producent maar ook een multi-instrumentalist die op deze plaat naast Dave Coleman (The Coal Men) op alle gitaren en Hammond B-3 speelt. Ook aan boord zijn Jen Gunderman (Jayhawks, Caitlin Cary, Paul Burch) op piano als in het rustige “Bars on Woodland”, maar ook treffen we Alex McCollough op pedal steel, Tim Marks en Dave Jacques op bas, Matt Crouse en Paul Griffith op drums aan.

 

Simmons is een zeer expressieve musicus met een zeer unieke sound en hoge herkenbaarheid – en toch doen de meer luisterliedjes zoals “Parchcorn Falls”, “Spark”, “Just What I Got” en “I Am Not” de luisteraar denken aan Steve Earle en Robert Earl Keen, terwijl “I’m Late”, “Empty Belly Blues No.32” en “Heart Trouble” het werk van John Prine en Townes Van Zandt in herinnering brengen. In het zes minuten tellende “The Circus” verrast hij ons met een meer recitatieve storytelling in een Van Morrison-stijl terwijl de band ontspannen begint te jammen. Anderzijds is “C’mon World” een pure countryrocker, “Born With A Mind” een geproken woordpoëzie met slidegitaar – iets dat u niet te vaak uit Nashville mag verwachten en is het negen minuten durende “Revelations No. 34” een stroom van bewustzijnsbezinningen over de Amerikaanse maatschappij. Dit nummer, meer gebracht als een rustige rocksong vol vuur en passie, is voor ons het absolute hoogtepunt van deze plaat. Uiteraard zijn voor dit album de beste sessiemuzikanten ingeschakeld en klinkt het overal als een klok. Tevens vinden we ook in de achtergrondvocalen Wendy Newcomer aan. “The Big Show” is wederom verplichte kost voor de americana liefhebber!

www.rootstime.be

 

ALTERNATE ROOT MAGAZINE  ~August 2011

http://www.thealternateroot.com/alternate-root-weekly-features/alternate-root-artists-of-the-week

Whether supported by his beat-up Guild guitar and harmonica or backed with full band, Stephen Simmons uses his natural vocal ability to pour a warmth into his words and life into his characters that makes the songs as bright as a summer morning. His characters take some missteps but Stephen’s voice cushions any falls. With a healthy dose of acoustic Americana surrounding the stories that make up ‘The Big Show’, his sixth album effort,  Stephen Simmons crafts singer/songwriter gems and polishes the tunes with cloth ripped form the fabric of daily lives. A deep well of understanding human nature make the songs of Stephen Simmons fix the tear by coming into your life like a conversation between friends.

 

JOHNNY’S GARDEN: (The Netherlands)

http://www.johnnysgarden.nl/index.php?option=com_k2&view=item&id=827:stephen-simmons-the-big-show&Itemid=124

Stephen Simmons: The Big Show
Written by Rein van den Berg

Met The Big Show is Simmons aanbeland bij album nummer zeven. Na zijn veelbelovende openingsalbums Last Call (2004) en Drink Ring Jesus was mijn enthousiasme voor Simmons’ muziek enigszins weggezakt. Voor mijn gevoel hield zijn populariteit binnen Nederland echter nog steeds stand. Doordat ik de hoes van zijn nieuwste project had gezien wist hij hernieuwd mijn aandacht te trekken. De weergave van het circusmeisje die de clown behulpzaam was bij het aanbrengen van zijn schmink gaven mij indirect het gevoel dat Simmons voorzien was van nieuwe ideeën. The Big Show verhaalt van een rondtrekkende troubadour.In Empty Bell Blues No. 32 zingt Stephen zeer direct dat hij iedere dag zingt voor zijn eten, en dat zijn maaltijden schaars zijn. Een krimpende maag geeft hem de impulsen om het beste uit zichzelf naar boven te halen, evenals de clown, die mensen laat lachen ook op momenten dat niets te lachen valt. Liedjesschrijven is soms een kunstje waartoe je jezelf kan/moet dwingen, maar wanneer e.e.a. van binnenuit gebeurt is dat nog mooier.

In The Circus beschrijft Stephen Simmons ontboezemingen uit zijn persoonlijke leven. Het circus als medium om tijdelijk uit de werkelijkheid te ontsnappen. Om dezelfde reden spreekt dit album mij aan, en zeer zeker bij dit relatief langer nummer, die langzaam overgaat in opnames van een verfrissende regenbui. Stephens’ verhaalt boeiend op dit album, en weet maar liefst twintig composities op dit album te plaatsen. Een aantal nummers zijn echter korte verhalen. The Big Show is een sober geïnstrumenteerd geheel. Er wordt zelden echt uitgepakt, een keuze. Bij Just What I Got worden iets meer kolen op het vuur gegooid. Resumerend denk ik te kunnen stellen dat je The Big Show mag rangschikkend tussen zijn beste werk. Een mooie singer songwriter’s plaat. Beschouwend, maar ook verwerkt met persoonlijke details. Wellicht enigszins te netjes voor wat ik in gedachten had. Voor mijn gevoel was er meer ruimte voor alles verscheurende dissonanten, zoals de mondharmonica zich van deze taak kwijt in Shine. Muziek is emotie, en The Big Show had van mij pijnlijker gemogen. De teksten, de melodieën en de thema’s zijn er, maar enigszins ingehouden en gereserveerd. Onder de productie van iemand als Joe Henry was dit een absolute topproductie geworden, nu tikt het er tegen aan. Het nummer Revelations No. 34 geeft ter plekke aan hoe pietluttig mijn voorbehoud is, want dat is een schitterend nummer van ruim 9 minuten vol vuur en passie. Bars on Woodland volgt daarop als ultiem rustpunt met Jen Gunderman, op piano. The Big Show bruist van ideeën en verhalen. Een zeer geproportioneerd album ondanks al zijn soberheid. En een prachtig album voor deze “singer of songs!” bovendien.

 

MUSIKKBLOGGEN (Norway)  October 11, 2011

http://www.musikkbloggen.no/2011/10/stephen-simmons-the-big-show/

Stephen Simmons er ute med sin sjette plate. Han en singer/songwriter fra den amerikanske varianten av det norske bibelbeltet i tjukkeste Tennessee. På “The Big Show” kombinerer han låter med en tradisjonell trubadursound med låter der han blir backet av fullt band band og små kutt som fungerer som kommentarer fra utroperen i “The Big Show”.

Ved første øyekast kan dette virke som en konseptplate, der låtene og innholdet dreier seg rundt en form for sirkusliv, eller kanskje det som i USA kalles carnies, og det kan jo virke som om serien “Carnivale” har vært en inspirasjonskilde. Men når man dykker litt ned i materien så dreier låtene seg om hans eget liv og observasjoner han har gjort av verden rundt seg – som da viser seg å være det “sirkuset” vi først får inntrykk av. Platen er finansiert av fansen via Kickstarter, noe som blir mer og mer utbredt. Og Simmons delte hele veien demoer med de som var med og finansiere platen, og tok imot innspill slik at folk faktisk kunne protestere hvis det var noe de virkelig ikke likte.

Platen starter så stille og rolig med låten “I’m Late”, der han forteller om låten han egentlig skal spille – men at han er litt seint ute og har glemt munnspillet og… rett og slett ikke kommer igang.

Første gang jeg hørte platen så tenkte jeg allerede der “fint, men dette blir potensielt kjedelig over en hel plate”. Men så viser det seg at Stephen Simmons har tenkt på det samme, og allerede på andre låt så trøkker han til med en glitrende liten sak med fullt band. “Parchorn Falls” er en rolig liten låt der han leverer som den reineste Kevin Welch.

Stemingen fortsetter på neste låt, “Spark”, og her får jeg litt Ryan Adams-feeling av gitarene og stemmen til Simmons, samtidig som han plasserer seg mye nærmere et countryrock-sound enn den godeste Adams. Så tar han platen helt ned igjen, og gir oss “Empty Belly Blues No. 32″ med bare stemme og kassegitar, før han er utroper i sirkuset i kuttet “Step Right Up & Place Yor Bets”.

Og dette knippet låter er det første eksempelet på strukturen i platen. Han bryter hele tiden opp lydbildet ved å veksle låtene mellom typiske folkesanger før han trøkker til med fullt band, eller som sagt fungerer som “utroper”, en slags husdikter – eller til tider en slags oppgitt predikant.

Hele veien leverer han sterke, gode tekster og melodier som setter seg fast i hodet ditt og krever å bli hørt igjen. Han har en utrolig behagelig stemme som funker like bra om han har el-gitarer i ryggen eller om han bare backer seg selv med en kassegitar. Kevin Welch-koblingen dukker stadig opp i hodet mitt, og det er slettes ikke en dårlig kobling.

Platen har totalt 20 kutt, så jeg skal ikke ta min vanlige “låt-for-låt” gjennomgang, men jeg vil gjerne trekke frem noen av mine favoritter på resten av platen;

Rockeren “C’mon World” er absolutt en av disse. Steintøff gitar, og en av de sterkeste tekstene på platen. Refleksjonen i speilet er ikke helt det han skulle ønske, og sliten av livet og mislykket kjærlighet så får vi servert denne.

“Trouble be gone and trouble be damned
I’m just down tonight, I ain’t ashamed of my self
I just want a love that’ll last awhile
And enough good times to prove how I felt
Somebody tell me if I’m crazy or not
C’mon world, is this all you got?”

Og når vi først er inne på “is this all you got?”, så er låten etterpå en rolig sak men med alt annet enn et rolig innhold.  Jeg kjenner dessverre ikke historien til Simmons godt nok, og finner ikke noe direkte info om det på nett – men han beskriver låten som “self explanatory”, så det virker som han har fått seg en trøkk så det holder. For i Heart Trouble” forteller han om operasjonen hvor han fikk innstallert pacemaker;

“Found I was born with this disease 
Seems my heart she didn’t always beat 
Now the chunk of metal in my my chest 
kicks her into start “

Stephen Simmons er en tenker, og etterhvert som jeg har lyttet meg mer og mer inn på denne platen så fremstår han også som en låtskriver av rang. “I was born with a mind, that will not be quiet” sier han i “Born With A Mind”, og det er ikke vanskelig å underskrive på. Bare hør på en låt som “Hadley’s Bend”, der han lager et tankespinn rundt et nabolag i Nashville hvor han undrer på hvordan det ville vært å vokse opp der. Og som han sier i “Spinner Of Tales”:

“Oh I’m a spinner of tales 
And a drinker of wine 
A chaser of tales 
And a possessor of vice 

But I got this guitar 
And I got me some wheels 
So I’ll say what I think in my heart 
And I’ll go where I feel”

Samtidig så skriver han så gode melodier at de nesten overskygger hvor gode tekstene er – da låtene rett og slett blir så fengende at man glemmer å høre etter.

En slik låt er “Just What I Got”, hvor han funderer over livet og hva vi vil få med oss når vi en dag logger ut herfra. Og Simmons virker å ha hatt et par rundet med tunge opplevelser…

“I gotta van been across this land 
Been all across this country 
Gotta girl who rocks my world 
But she no longer loves me 

I get a buzz sometimes just cuz 
I drink too much bourbon ‘fore bed 
Cause I’m scared a creepy nightmares 
Rather be hungover instead “

Shine er også et høydepunkt, og det er rett og slett litt urettferdig å velge ut noen låter som trekkes frem – for en mer variert og samtidig helstøp plate skal man jaggu lete lenge etter i denne sjangeren. Etter en høst med skuffende plater fra gamle helter som Reckless Kelly og The Jayhawks så var det en deilig følelse å først få Ryan Adams “Ashes & Fire” i fanget, for deretter å stupe ned i denne plata her. Jen Gunderman fra Jayhawks spiller forøvrig alt av tangenter på denne platen, og gjør det på aldeles mesterlig vis.

Den nydelige “By My Side” må nevnes, der nydelige Wendy Newcomer leverer en annenstemme som frembringer gåsehud på absolutt beste måte. Hun synger forøvrig harmoni på flere låter, men på denne får vi virkelig høre hvordan rett stemme på rett sted kan heve en låt til uante høyder. Jeg får en litt omvendt Nanci Griffith/John Prine feeling og “Speed Of The Sound Of Lonelieness” fra denne låten…

“Cause there’s too many times 
I’ve failed though I’ve tried 
And too many nights 
Without you by my side 
Now I’m still too young 
To give up on love so pure 
But I’m much too old 
To believe that anything is sure”

En låt som fort kan bli en signaturlåt for Simmons er den reneste renselsesprosessen. “Revelations no. 34″. Låten tar et dypdykk i hvordan verden henger sammen, og han trekker inn alt fra innvirkinger fra kosmos til svovelpredikanter i den store sammenhengen.

Nei, for pokker! Jeg finner ikke svake punkter på denne plata! Ikke ETT svakt spor. Ikke en halvgjort tekst. Jeg har falt pladask, og den blir bare bedre og bedre for hver gjennomlytting. Dette er en platen som vil bli stående igjen som en av årets absolutt sterkeste for min del. Og oppdaget jeg selvsagt til min store frustrasjon at jeg som vanlig er litt for seint ute, da Simmons spilte i Norge og i Bergen for bare noen uker siden…

Gjør deg selv en tjeneste, og la Stephen Simmons ta deg med inn i sin verden. Kjøp plata hos Stephen Simmons. Hvor du selvsagt kan streame hele plata fra hans Bandcamp før du kjøper.

Det er rein urettferdighet å velge ut to låter fra denne platen, men her får du to som viser spennet i plata, uten at dette på noen måte er de to “beste” låtene, for dette er en ekte PLATE som fortjener å bli hørt i sin helhet.

ROCKTIMES (Germany) October 18, 2011

Review by Markus Kerren

http://www.rocktimes.de/gesamt/s/stephen_simmons/the_big_show.html

Seit etwas mehr als einer Dekade veröffentlicht der in East Nashville ansässige Amerikaner Stephen Simmons bereits seine Alben. Meist in geringen Auflagen wurden sie hauptsächlich in den US of A abgesetzt. Aber auch Europa hat der Südstaatler bereits unsicher gemacht und sich vor allem in Holland eine Fan-Gemeinde sowie einen gewissen Kult-Status erspielt.

Das aktuelle Werk “The Big Show” wurde aus dem Umfeld des Künstlers als sein bisheriges Meisterwerk angekündigt. Ein Konzept-(Doppel-) Album liegt mir nun vor und bietet auf den zwanzig Tracks nahezu beanstandungsfreie Americana-Mucke. Die Songs sind größtenteils sehr eingängig, hervorragend eingespielt und der Sound ist so warm wie erdig. Simmons selbst ist ein sehr guter Erzähler. Seine Stimme wie auch die Stücke erinnern des Öfteren mal an Steve Earle, was sich aber kaum als Minuspunkt ausmachen lässt. Vielmehr lässt sich durch die immer präsente Qualität der Darbietung und des Songwritings eine kleine Perle erkennen.

Das Grundgerüst der jeweiligen Tracks bilden sowohl die akustische Gitarre wie auch der Gesang, zu dem sich dann in cleveren Arrangements wahlweise die Harmonika, warme Tasten-Sounds, Pedal- und Lap Steel sowie die weiteren üblich verdächtigen Instrumente gesellen. Über dem gesamten Album liegt eine (angenehm) melancholische Atmosphäre, während Simmons von den Anstrengungen und Hürden im Leben eines aufstrebenden Musikers erzählt.

Sehr schön dramatisch aufgebaut kommt zum Beispiel das über neunminütige “Revelations No. 34”, das optimal mit Tempo- und Lautstärke-Variationen jongliert. Ein treibender Country-Rocker ist “C’mon World”, bei dem man als Vergleich gerne wieder die Steve Earle-Schublade benutzen darf. Um bei diesem Namen zu bleiben, sei auch das mit der Pedal Steel veredelte “Spark” erwähnt, das die Qualitäten von Simmons hervorragend auf den Punkt bringt.

Vollkommen relaxt kommt dagegen “By My Side” mit ganz feinen Background Vocals von Wendy Newcomer. Neben der Akustischen ziehen die Jazz-Besen ihre Kreise über die Felle und auch ein zurückhaltendes Piano macht sich sehr angenehm bemerkbar. Überraschenderweise wird “Born With A Mind” als Gedicht und ganz ohne Musik gebracht, wobei Simmons auch hier unverkennbares Talent zeigt.

In “Bars On Woodland” (die natürlich alle geschlossen sind) schafft es der Musiker, ein allumfassendes Gefühl der Einsamkeit zu verbreiten. Nicht nur (wie er in der Einleitung erzählt), dass er sich selbst vollkommen alleine gelassen fühlt, sondern auch die folgende Metapher der geschlossenen Bars mit der Feststellung, dass es keinen Platz mehr für ihn gibt, sich von der Einsamkeit zu befreien, schaffen eine intensive Atmosphäre. Insgesamt ist die Mischung zwischen schnelleren und langsameren Nummern ausgewogen, wobei die zurückhaltenderen Tracks doch in der Mehrheit sind.

Man kann schließlich nur feststellen, dass Stephen Simmons mit “The Big Show” ein starkes Americana-Album abgeliefert hat. Sämtliche Zutaten, angefangen beim Songwriting über die Arrangements bis hin zur Umsetzung von den Instrumenten und dem Gesang können überzeugen. Mir persönlich ist die Scheibe sogar schon ein bisschen ZU lang, aber das ist rein subjektiv und auf jeden Fall bekommt man hier neben allen Qualitäten auch noch ‘value for money’. Simmons hätte es ganz sicher verdient, auch in unseren Landen größere Aufmerksamkeit zu erhalten. Anchecken lohnt sich!