Hearsay

Hearsay

 

NASHVILLE SCENE Critic’s Pick 8/21/13 :

Stephen Simmons CD Release

Nashville Scene Critic’s Pick …

Have you heard the one about the resolutely left-of-mainstream roots singer-songwriter who wears certain ’70s influences on his sleeve? Those Waylon, Willie and Neil Young acolytes are never in short supply. Thing is, the songwriter I’m talking about — East Nashville stalwart Stephen Simmons — is drawing from a different well: the cool, deep waters of Charlie Rich, Ronnie Milsap and above all, Don Williams. They were the un-outlaws, the singers who unfurled unabashedly tender expression over finessed production and weren’t at all at odds with country radio. Simmons has made his share of scruffy-smart folk-country and roots-rock albums, steering his narratives into the Southern Gothic shadows, but his new album, Hearsay, is a quietly bold surprise. Suddenly, there are sentimental strains to his storytelling, suppleness to his phrasing and an elegant, loping fluency to the grooves. But it’s not the non sequitur it seems, considering Simmons has been traversing this territory during his Rhinestone Country Revue shows for half-a-dozen years. “I’m tempted to say maybe I’m older and more mellow,” Simmons muses in an email. “But I loved those songs as an 8-year-old kid too.”
—Jewly Hight

http://goodnighthestia.com/2013/08/05/listen-gold-and-silver-stephen-simmons/

GOODNIGHT HESTIA REVIEW: USA

Listen: “Gold & Silver” – Stephen Simmons
ccdixon / August 5, 2013
You can always depend on Stephen Simmons. A decade after quitting his day job to pursue music full-time, the Tennessee native quietly maintains a steadfast presence in Americana music. As a reliably strong songwriter, he frequently offers a soothing vocal caress to a skittish audience that may find its attention pulled in other directions. In a hyperactive world, he displays solid calm and doesn’t veer from his artistic course. While some of his contemporaries in the county music world appear content to play man-child/ frat boy/outlaw caricatures, Simmons exudes uncompromising everyman appeal.

The characters he presents on his seventh studio album Hearsay are men who, in both their professional and romantic lives, are regular Joes in the best sense. They do not lead easy, blemish-free existences, but their circumstances are treated with dignity. They are aware of their own advantages and faults, neither Lotharios nor paragons of purity. They seek comfort where they can find it: in a kind pair of eyes, the concept of love, or the occasional exotic dancer. Perhaps most importantly, they operate with their hearts and minds firmly open to consequence.

Appropriately, Hearsay features subtle, yet effective instrumentation. Gentle melodies ride over waves of sorrowful pedal steel. Shimmering folk-country weeper “Gold & Silver,” co-written with Liz Foster, speaks of an ill-fated couple kept apart by financial circumstances: ”Just another poor boy/ Big heart and no joy/ Just another waiting girl/ Thinking that he’s coming for her yet .” When Jen Gunderman chimes in on harmonies, giving voice to the song’s female protagonist, ”Gold & Silver” feels universal and timeless.

 

DUST OF DAYLIGHT REVIEW: Norway

 

Stephen Simmons – Hearsay

Vår gode venn Stephen Simmons er klar med oppfølgeren til den vidunderlige The Big Show fra 2011. Platen er crowdfunded via Kickstarter, og vi må vel kunne si at bidragsyterne har fått valuta for pengene. Der The Big Show hadde et unikt tema som sin rød tråd, så har han på Hearsay laget en helstøpt plate som har kvalitet og lydbildet som sin røde tråd. For det er låtskriveren Stephen Simmons som har fått fritt spillerom her, og som virkelig briljerer med sin kunst på de 11 låtene han har gitt oss. Han har forsøkt å lage en plate som minnet ham om countrymusikken han vokste opp med på 70-tallet, i retning Don Williams og Charlie Rich.

Det er sjelden jeg hører plater som har så gjennomført høy kvalitet på tekstene. Vi som var tilstede på Musikkbloggens huskonsert med Stephen Simmons i september i fjor fikk høre en del av låtene, og han har spilt flere av dem på online-konsertene han har avholdt i vår. Låtene blir naturlig nok mye mer rå og nakne i den tapningen han har presentert dem live – kun med seg selv, kassegitaren og munnspillet. På Hearsay så har han med seg et knippe særdeles velspilte musikere, som gir låtene en helt annen innpakning.

Det hele er innspilt av en vennegjeng som har vært i omgangskretsen til Simmons i en årrekke. Som han sier; «Jeg tok med en flaske whiskey, så satte vi oss ned og hørte på noen plater, før jeg dro frem en låt som ville passet den tidsperioden. Så spilte vi den live to-tre ganger, og det var det». Prosjektet begynte etterhvert å ta form av en plate, som fikk en pause da han spilte inn og ga ut The Big Show og turnérte USA og Europa i etterkant av dette. Men så snart han var hjemme i Nashville så var det tilbake til whiskeykveldene med vennene som etterhvert lagde Hearsay. Så snart alle var i byen samtidig så var det frem med en flaske og et knippe instrumenter for å fullføre prosjektet.

Eric Fritsch har bidratt på en rekke av Stephen Simmons plater, og er igjen den som har vært tekniker og mikset platen. Han har ellers folk som Willie Nelson, Port Wagoner og Sheryl Crow på skrytelisten – og bidrar dessuten på gitar på hele platen og bass på flere av låtene.

Pedalsteel er et viktig instrument på denne platen – spesielt siden det er 70-talls country som er inspirasjonskilden og målet. Mannen bak den utsøkte pedalsteel lyden er Alex McCollough. Han har mastret platen, noe han også har gjort for alt fra Rod Picott, Todd Snider, Jeffrey Foucault og John Prine til Steve Earle, Jimmy Buffet og Poco.

Jen Gunderman briljerer virkelig på B3 på denne platen, og bidrar i stor grad til lydbildet den har fått. Hun spiller dessuten litt piano og korer på et par låter. Gunderman kjenner vi selvsagt fra hennes år i The Jayhawks.

Dave Coleman spiller gitar, og mannen fra det utsøkte bandet The Coal Men setter virkelig sitt preg på denne platen.

Trommis Martin Lynds er vel mest kjent for tiden i Last Train Home hvor han spilte med blant annet Jen Gunderman, men han har også spilt med folk som Tom Mason og Chuck Mead.

Tim Marks spilte bass på The Big Show, og har også hovedansvare for bassen på denne platen. Han er en velbrukt sessionmusiker i Nashville, og har spilt med omtrent det som kan krype og gå. Blant annet Terri Clark, Taylor Swift, Jewel, Will Hoge, Will Kimbrough, og Delbert McClinton – samt Lionel Richie (!) og Kevin Costner.

Det er med andre ord et veritabelt stjernelag av godmusikere og Nashville-tungvektere han har i ryggen. Og det høres, for dette er helstøpt, både musikalsk og produksjonsmessig.

Og så de tekstene da. Nevnte jeg tekstene? Første gang jeg hørte flere av disse låtene så stod Stephen og sang i kjelleren hvor vi av og til avholder huskonserter. Og med kun akustisk gitar, stemme og munnspill fikk låtene og tekstene alt rom de trengte. Hadde jeg hatt hår igjen på hodet så hadde vi snakket bakoversveis. For Stephen Simmons er en historieforteller, og maler bildene sine i hodet ditt med en krystallklar pensel.

«I’ll Be Your Johnny Cash», «Boobie Bungalow Gentlemans Club» og «Horsecave, KY» er utmerkede eksempler på historiefortelleren Simmons. Her bygger han karakterer og forteller historier fra et førstepersons perspektiv som gjør at vi føler at vi er en del av fortellingen hans.

«Boobie Bungalow Gentlemans Club» er en herlig historie om en strippeklubb. Plateversjonen er en nedtonet versjon, der Jen Gundermans elpiano er intet mindre enn magisk. Personlig foretrekker jeg nok likevel liveversjonen fra vår huskonsert i fjor, der min gamle venn og bandkompis Jo Inge Hjerkinn (som aldri hadde spilt noen av låtene før) sporty stilte opp på stuntgitar.

Down to the Booble Bungalow Gentelmen’s Club
Where I fell in love
There’s truck stop romancing, exotic couch dancing
While you fill your Semi up
No hometown to judge you
No rejection from lost love
Down at the Boobie Bungalow Club

Her forteller Simmons litt om bakgrunnen for låten:

«Horse Cave, KY» er et annet godt eksempel på historiefortelleren. Der fortellingen om Willie og Betty, som møttes på en sjappe hvor det selges bøker og blader for voksne – og hvordan en lørdag i Kentucky kan virke som et helt liv…

Willie met Betty at the adult bookstore
Just off I-65
And they got themselves an ice-cream cone
At The Dinosaur World that night

Det er naturlig nok plass til noen sanger om kjærlighet, og en av de absolutt fineste i den kategorien er «Stardust», som utforsker dette mystiske med at jenter absolutt vil være sammen med drittsekker som behandler dem ufortjent dårlig…

Honey I know you wanted me to be a jerk
I know you wanted me to be an ass
Honey I guess I lost my nerve
To be cruel to you was just too much to ask

Og når vi først snakker om fin, så er «Santa Cruz Ridge» virkelig en godbit hvor Simmons virkelig viser styrke som låtskriver. Linjer som «Meet a stranger but you feel like you know her // A glance, a hello, and a touch on the arm //And you’re strapped in on a super rollercoaster» og «But I swear by God you can only try // As hard as the other person will» virkelig beskriver både opp- og nedturer i en forelskelse.

Highway 1 by the coast of the ocean
We drove with the windows down
The radio was broken
And the wind was the only sound
You wanted me to show emotion
To say what I was feeling outloud
But I don’t know where I got the notion
I’d done enough to show you by now

Han fortsetter å utforske kronglete forhold i «Hard It Goes», hvor linjen «Love comes easy but hard it goes» egentlig sier alt om låten. Jen Gunderman korer helt vidunderlig, pianoet er LITT bestemt og pedalsteelen er aldeles nydelig.

Hearsay inneholder også min favorittavslutning på en plate noen sinne…

So babe I’m at the end of this album
The needles just about to run out
Side One, Side two it’s all through
Have you figured what it was all about?

 

JOHNNY’S GARDEN (The Netherlands)  December 7, 2013

http://www.johnnysgarden.eu/?q=content/stephen-simmons-hearsay

Hij heeft al diverse albums afgeleverd, waaronder een aantal werkelijk prachtige, en op de hoezen waarop zijn afbeelding geplaatst staat heeft hij doorgaans een meewarige gezichtsuitdrukking. Stephen Simmons wil hiermee volgens mij zeggen dat hij een buitenstaander is en slechts zijn observaties maakt. Bijna alsof hij niet de centrale rol wil claimen die een artiest wordt verondersteld te spelen op zijn eigen plaat. Hij wil ondergeschikt zijn aan zijn verhalen, waarvan sommige gebaseerd zijn op persoonlijke ervaringen. Op zijn laatste plaat, Hearsay, ontbreekt Simmons gezicht op de voorzijde. Ditmaal valt ons een ietwat cryptische voorstelling ten deel. Rondom een vogelkooi hangt een groene jas, die wellicht als bescherming is bedoeld voor het blauwe zangvogeltje (Blue Bird?). Wil Simmons ons misschien zeggen dat hij gekooid wordt door de bestaansvorm die hij gekozen heeft? Wanneer we de hoes vervolgens openen dan treffen we hernieuwd dat herkenbare verongelijkte gezicht aan. Een ingehouden lach, of een lach die gesmoord is, omdat het plezier hem vergaan is? Mogelijk dat Simmons ons verraadt wat hem bezighoudt op de elf liedjes die op dit album staan? Enerzijds wel, anderzijds tracht de “verslaggever” niet teveel betrokken te geraken als partij.

Op Hearsay (‘van horen zeggen’) laat Stephen Simmons ons horen dat het country-genre in zijn systeem zit. Hij grossiert vanuit het rijke muzikale Nashville-verleden en integreert – zowel qua stijlvorm, als tekst – dit naar believen, waarmee hij zijn eigen liedjes veredelt. Hearsay is geen uitgelaten plaat, doch kleinschalig en ingetogen. Uiteraard ontbreekt de pedal steel niet! Zijn country is geen Nashville edelkitsch, maar concentreert zich op het landelijke. Je hoort terdege betrokkenheid, anderzijds vloeien de emoties zeker niet rijkelijk. Simmons kopieert niet, parodieert eerder. Hearsay is niet een album dat om aandacht schreeuwt, het is een gereserveerde plaat. Niet een die andere platen van 2013 verdringt om zo nodig gehoord te moeten worden. Hearsay heeft echter wel zoiets als eeuwigheidswaarde, waardoor hij in de komende jaren terug zal blijven komen.

– See more at: http://www.johnnysgarden.eu/?q=content/stephen-simmons-hearsay#sthash.lzu27Yk0.dpuf

 

Alt.Country Forum.NL

http://www.altcountryforum.nl/2014/02/04/stephen-simmons-hearsay/

Wat doe je als je door een bewezen vriendendienst als beloning gratis studiotijd heb gekregen? Zonde om deze tijd niet te gebruiken. De uit Tennessee afkomstige zanger en liedjesschrijver Stephen Simmons besloot een hoop lol met bevriende muzikanten te maken en muziek te spelen die voortkomt uit een gedeelde liefde voor de countryplaten uit de jaren zeventig en begin jaren tachtig  van Don Williams. Puur en spontaan met een ongekunsteld karakter. Glazen Ierse whiskey werd die nacht  regelmatig geheven op The Gentle Giant van de Bakersfieldsound. Het resultaat, zeven werkelijk prachtige liedjes,  was aanvankelijk niet bedoeld geopenbaard te worden. Vier jaar bleven de nummers op de plank liggen. Tussendoor verscheen van Stephen Simmons het rootsrockalbum “The Big Show” totdat de muzikanten (Stephen Simmons, Eric Fritsch, Alex McCollough, Dave coleman, Jen Gunderman, Marty Lynds en Tim Marks) van de nachtelijke Don Williams/Irish Whiskey sessie wederom bijeenkwamen om het inmiddels tot “Hearsay” om gedoopte album af te ronden.

De magie van de jaren zeventig keert op deze plaat  even terug waarbij je vreugde en melancholie over je heen voelt komen. Mooi, intens en natuurlijk met Simmons vertrouwd aandoende warm en vriendelijk stemgeluid. Fraaie luisterliedjes waarbij het snareninstrumentarium niet sterft  in een overdaad van pedaalsteelgitaar, dobro en mandoline, maar naast het eeuwig snikkende hawaii-instrument bestaat uit een degelijke basis van twangende gitaren, hammondorgel, piano en drums. Wellicht dat een kniesoor het gemoedelijke tempo waarin het album blijft hangen ervaart als een minpunt.Genoeg gezegd. “Hearsay” is een heerlijk, aangename soft-countryplaat met een weemoedige inslag.

(Johan Schoenmakers)

FLYING SHOES REVIEW: (UK)

STEPHEN SIMMONS —HEARSAY (Locke Creek Records)

 

Americana East Nashville singer-songwriter, Stephen Simmons’ seventh studio album Hearsay like with all other records by him sent my way, it is addictive listening. Awash in everyday moods, expressions and the struggles of people in both rural and urban environments Tennessee-born and raised, Simmons has an uncanny ability of crafting neat grooves songs that pull on one’s heartstring with incredible ease.

 

Simmons’ music like that of John Fullbright and Justin Townes Earle bounces of the wall and pulsates to give off a freshness few acts today manage to achieve. To do it with such regularity underlines Simmons’ incredible talent to set a benchmark for all aspiring acts and himself too. His vocals and acoustic guitar is aided by ace pickers Eric Fritsch (electric guitar, bass), Alex McCollough (pedal steel), Dave Coleman (electric, two-tone guitar), Jen Gunderman (B-3, piano, harmony vocals), Marty Lynds (drums, percussion) and Tim Marks (bass) as he reels off such gems as “I Ain’t Lonely (I’m Just Lonesome)” and beautifully melodic piece “Gold & Silver”. While the first contains hints of Steve Earle, the latter owes more, given a little imagination Don Williams; to whom Simmons notes ‘playing around for fun late at night in the studio with my musician friends led to a semi regular thing we liked to call Don Williams / Irish Whiskey night’. Of a even more rural theme you have “Horse Cave, Kentucky” to go with his I’m a jerk song “Stardust”, mysterious ditty “Santa Cruz Ridge” and with piano leading the way “Hard It Goes” as the above noted Fullbright comes to mind. This as Simmons powers through alongside steel guitar, and speaks of how he’ll be the drunk at the party where he is unknown as he struggles to get over his girl removing herself from his life.

 

Also of note you have telling ballad, “Emily’s Eyes” as he looks deeply into her eyes, and with a chugging rhythm accompanying him “I’ll Be Your Johnny Cash” with its 1960s edge as country and hints of rockabilly merge to go with arguably his best song. I’m talking about dreamy ode “The Boobie Bungalow Gentleman’s Club”. One of many where Simmons’ lyrics paint vivid and lasting imagery. Stronger than most, other than from those noted earlier in my review. While Hearsay may not be Simmons’ most dynamic or full-sounding album but, good enough to earn a place near my player.

-Maurice Hope

 

ROOTSTIME  Review   (Belgium)  (August 2014)

Rootstime.be

Na zijn uitstekende album “The Big Show” in de zomer van 2011 werd het een aantal jaren muisstil rond de Amerikaanse singer-songwriter en Americana-performer Stephen Simmons uit Nashville, Tennessee. Toch was het geen periode van inactiviteit voor deze artiest, want in de voorbije drie jaar schreef hij geduldig verder aan een serie nummers voor zijn nieuwe plaat “Hearsay” die heel recent op de platenmarkt is verschenen.

Hij componeerde elf alt.country- en Americana-nummers voor deze cd die hij ook zelf heeft geproduceerd. Hoe lovend we al waren over “The Big Show”, nu moeten we het werk van deze muzikant toch nog een niveau hoger waarderen. Als fan van Johnny Cash, Waylon Jennings en Hank Williams koos Stephen Simmons er voor om op “Hearsay” eigentijdse liedjes te brengen in diezelfde stijl van zijn grote muzikale voorbeelden.

Simmons debuteerde net tien jaar geleden op plaat met het album “Last Call” en hij maakte daarna in totaal tien andere platen. Het professionalisme is met de jaren ook alsmaar toegenomen en eigenlijk zou hij eindelijk breder moeten doorbreken en zijn mooie liedjes voor een groter internationaal publiek moeten kunnen brengen. De vakpers heeft hem al een hele tijd geleden ontdekt en vergelijkt hem lovend met zingende collega’s als Steve Earle, Ryan Adams en Gram Parsons.

Deze troubadour vertelt zijn levensverhalen op de tonen van countrymuziek met heel wat pedal steel-klanken gespeeld door Alex McCullough, o.a. in de albumtiteltrack “Hearsay”, maar ook in “Emily’s Eyes” en in het verhaal over het leven in een klein toeristisch stadje dat verteld wordt in de song “Horse Cave, Kentucky”.

Daarnaast vertelt hij in een honky-tonk nummer over een ontmoeting met een interessante dame die hij probeert te imponeren met het voorstel “I’ll Be Your Johnny Cash, Be My Audrey Hepburn”. Ook een bezoekje aan een stripteaseclub wordt uit de doeken gedaan in het nummer “The Boobie Bungalow Gentlemen’s Club”. In de mooie ballad “I Aint’ Lonely (I’m Just Lonesome)” krijgen we een country-tearjerker over de gevoelens van eenzaamheid zonder zijn geliefde.

De mooie stem van Stephen Simmons weerklinkt op zijn best in de rustige ballad “Stardust” en Gram Parsons lijkt heel dichtbij in de nummers “Santa Cruz Ridge” en het melancholische “Hard It Goes” (zie live versie op bijgaande video) met een ijzersterke prestatie op piano door Jen Gunderman (ex ‘The Jayhawks’). Song nummer elf is de afsluiter van deze mooie cd “Hearsay” en ook “Just Like A Sad Song” is een dijk van een lied. Geef deze man nu eens eindelijk het succes dat hem toekomt.

(valsam)